Бұл мақал адамның табиғатын, мінез-құлқын және олардың сыртқы келбетіне байланысты айтылған. Мақалдың мағынасы: жақсы адамдардың, яғни қолайлы, жоғары дәрежеде сыйлы және есепті адамдардың атын мадақтау, оларды жомарт, адал, ізгі нәрселер үшін дәріптеу мақсатында. Ал жаман адамдар, дұрысы, қатынын (адамның шын ниетін, моральдық жағынан қабілетін) мақтауға тырыса алады.

Мұнда ойландыратын мәселе – адам заттарының ішкі мазмұнына емес, көбінесе сыртқы көрінісіне, яғни қоғамдық пікір мен бағалауға көңіл бөлетіндігі. Яғни, бұл мақал біздің қоғамда кездесетін стандарттар мен стереотиптер туралы ескерту болып табылады. Сонымен қатар, адамның шын мәнін түсінуге тырысуымыз керектігін, ауыртпалық пен сынға кезігіп жатқан жаман мінездер болуы мүмкін екенін білдіреді.