Бұл мақал адам қатынастарына, яғни туыстық және отбасы қатынастарына қатысты. Оның мәні - туыстардың, әсіресе қайын ата мен қайын енені, өз ата-анаңдай жақсы көрмеу, оларды сол деңгейде түсінбеу және бағаламау туралы.

Мақалда айтылғандай, қанша жақсы, мейірімді, қамқор болса да, қайын ата мен қайын ене ешқашан өз ата-анаң, яғни әкең мен шешеңнің орнын баса алмайды. Себебі, ата-ана бала үшін ерекше, шынайы, терең байланыс орнатқан адамдар. Ал қайын ата мен қайын ене - баланың өміріне екінші реттік қатынастағы адамдар, олардың қарым-қатынасы отбасы уақытымен шектелген.

Бұл мақал отбасы, туысқандық қатынастарды бағалаудың маңыздылығын, және адамның шынайы сезімдерін, жақын адамдарымен байланысты қалай ұстау керектігін көрсетеді.