Бұл мақалдың мағынасы – адамның қолынан кеткен, жоғалған нәрсеге алаңдап, уайымдамауын, өткендегі өкініштерге назар аудармауын білдіреді. Яғни, өткен заманда болған, бірақ қазір жоқ нәрселер үшін өзіңізді жеп қоюдың қажеті жоқ, өйткені өмір әрдайым алға қарай қозғалып отырады.

Бұл мақалада адамға не болмаса жағдайға байланыссыз, жоғалған нәрселерді қайта алуға күш салып, сол үшін уайымдамау керектігі айтылады. Керісінше, болашаққа үмітпен, оң көзқараспен қарау керек, өйткені өткеннің өкініші адамды алға дамытуы мүмкін емес.

Қорыта айтқанда, мақалда өткенді емес, бүгінгі мен ертеңгі өмірге назар аударуға шақыру бар.