Мақал "Жегіштің батасы көп, малы жоқ" дегенде, оның мағынасы жегіш адамның, яғни өзгенің еңбегімен немесе игілігімен пайда көретін адамның, бата, яғни жақсы ниеттер мен тілеулер ала алатынын, алайда өзінің жеке ресурстары мен мүмкіндіктерінің жоқтығын білдіреді.

Бұл мақалды өмірде, әсіресе адамдардың бір-біріне қамқорлық көрсетуі, бірінің еңбегін немесе байлығын пайдалануы жайлы айтқанда қолдануға болады. Яғни, кейде бір кісі басқалардың еңбегімен «жотасы ауырлап» жүріп, бірақ өзінен ешқандай қарым-қатынас, еңбек немесе үлес қосу көрсетуі мүмкін емес. Бұл өмірдің әділетсіздігін, адамгершіліктің және ынтымақтастықтың қажеттілігін, сондай-ақ өз еңбегіңмен жетістікке жету қажеттілігін меңзейді.