Бұл мақалда "гаухар" (яғни, асыл тас) мен "соқыр" (яғни, көзі көрмейтін адам) арқылы адамдардың бағалау қабілетін білдіретін метафора қолданылған. Мақалдың мағынасы – құнды, сирек әрі бағалы нәрселердің кейбір адамдар тарапынан түсінілмей, бағаланып, қадіріне жете алмау мәселесін көрсетеді. Соқыр адам гауhардың не екенін, оның құндылығын көрмейді, сондықтан бағалай да алмайды.

Осылайша, бұл мақалада құнды заттардың қадірін білу үшін, адамда білім, түсінік немесе тәжірибе болуы керек екені айтылған. Егер адам өзі бағалы нәрселерді түсінбесе, онда олар оның алдында ешқандай құнға ие болмайды.