Бұл мақалда "Бидің айтқанын құл да айтады, бірақ аузының дуасы жоқ" деген сөздер арқылы, басқарушы мен орындаушы арасындағы айырмашылықты сипаттайды.

Мақалдың мағынасы: би - билікке ие, сөзінің салмағы мен жауапкершілігі бар адам; ал құл - оның айтқанын орындаушы, бірақ оның өзінің айтқандарының, әрекеттерінің зорлығына немесе маңыздылығына дәрмені жоқ. Яғни, би беретін шешімдер мен айтатын сөздер маңызды, олар қоғамда мойындалады. Ал құл болса, тек айтылғанды қайталайды, бірақ оның шешімдерінде немесе пікірінде шынайы күш жоқ.

Осыдан келіп, мақалда айтылғандай, кімнің сөзі мен пікірі маңызды екенін, сондай-ақ жауапкершілік пен билік арасындағы арақатынасты түсінуіміз керек.