Бұл мақалдың мағынасы – адамның өзінде жоқ нәрсені елеп-ескермей, басқалардың жасаған, көрсеткен жетістіктерін, қасиеттерін қызғанып, соларды жамандауға немесе өзіне пайдалырақ, жақсырақ нәрсе іздеуге тырысуы. Адамның басқаларға деген сыны мен өкпесі, өз мүмкіндіктерін дұрыс түсінбеуі туралы айтады. Сонымен қатар, бұл мақал "Менде жоқ, бірақ соған қызығып, сол үшін ренжитін" көңіл-күйді бейнелейді. Яғни, адамдар кейде өздеріндегі жақсы күйді бағаламай, басқаларда бар нәрселер үшін қамығып, өздерін бақытсыз сезінеді.