Мақалдың мағынасы: Бұл мақалда адам сөйлеп, белгілі бір жағдайға немесе адамға көңіл бөлмейтінін, яғни оның келуіне немесе кетуіне назар аударылмайтындығын білдіреді. Яғни, егер біреу келсе, соған қуанып, кетсе, соның кетуіне өкініп отырмаса, онда ол адамның өмірінде маңызды орын алмағаны немесе оның болмысы бейтаныс екенін білдіреді.

Осылайша, мақалда қарым-қатынастардағы адамдардың рухани байланысының немесе ықпалдарының тереңдігі туралы айтылады. Келген адамға шынайы қуаныш немесе кеткен адамға шынайы өкініш болмай жатса, онда бұл қатынастың мәні мен маңызы жоқ дегенді білдіреді.