Бұл мақалдың мағынасы, адамның шынайы қабілеті мен болмысын көрсету үшін, белгілі бір ортада не болмаса қоғамда көпшілік назарында немесе дүрмек кезінде жайғасып айтылған сөздер мен ойындардың салдарынан, сондай-ақ, өзімшілдік пен мақтаншақтықтың әсерінен нағыз біліктіліктің, шынайылықтың жоғалуы мүмкін екендігін білдіреді. Яғни, топта болған адамдардың арасында өзі туралы мәліметтерді асыра көрсету, даңғойлыққа жол беру, бар мүмкіндігінше өздерін көрсетуді қалайтындардың болуы кәдімгі жағдай.

Сондықтан, "дүрмек" (көпшілік, шу, ажиотаж) болған кезде "даңғой" (өзін артық көрсету, мақтану, өзін басқалардан жоғары қоюшы) адамдар көбейеді. Мақал бізге қоғамдағы шынайылық пен жасаушылықты, сондай-ақ, адамның нағыз қасиеттерін мөлшерлеуіміз керектігін ескертеді.