Мақалда айтылғандай, бір адамның берген нәрсесі басқа адамға ырыс (байлық, несіб), бақыт әкелмейді. Яғни, адамдар бір-біріне материалдық немесе рухани заттарды сыйласа да, оған ерекше мән бермесе, ол нәрселердің бағасы болмайды. Мақал адамның берген сыйлықтарын, көмектерін бағалау, олардың ішкі ниетін түсіну, әрі бұл сыйлықтардың шынайы құндылығын санау қажеттігін меңзейді.

Сондай-ақ, бұл мақалда кісілік қарым-қатынас, татулық, сенім мен сыйластықтың маңыздылығы да ерекше аталады. Тек берген нәрсе үшін емес, адамның жүрегіндегі шынайы ниет, мейірімділік, ағайын-туыс, дос-жаран арасындағы ырыс пен бақытты бағалау керек деген ой жатыр.