Бұл мақалда адамдардың өздерін шамадан тыс жоғары бағалау, немесе өз жетістіктері мен мүмкіндіктерін асыра сілтеу туралы ой айтылады. "Қарамық" (киікот) пен "төбе" (биік жер) сөздері арқылы екі түрлі образ берілген: біреуі - қарапайым, екіншісі - жоғары, бірақ екеуі де өзінің маңыздылығын артығымен сезінеді.

Яғни, қарапайым жағдайдағы адамдар немесе заттар өздерін тым бағалап, өзгелерді төмендетуге тырысқан жағдайда, шын мәнінде, олар өз деңгейіндегі шектеулерін түсінбеуде. Мақал арқылы адамдарға мәдениет пен тәрбие, сонымен қатар, өз-өзіне баға беруде шынайы болу керектігі туралы ой салады.