Бұл мақалда "ақыл" мен "ақылды" адамдардың ерекшеліктері, сондай-ақ "ақылсыз" адамдардың мінез-құлықтары салыстырылады. Мақалдың бірінші жолдары ақылды адамдардың бір-бірімен пікір алмасып, тәжірибе бөлісетінін білдіреді. Олар ақыл жайында сөйлесіп, бір-бірінен үйренеді. Ал екінші жолдары ақылсыз адамдардың, керісінше, сыры мен мұңын ешкімге айта алмай, бір-бірімен керісу арқылы проблемаларын шешуге тырысатынын көрсетеді.

Осылайша, мақал ақылдың құндылығын, ақылды адамдардың бірігіп, проблемаларды шешу қабілетін алға тартады. Сөздің астарында, ақыл мен білімнің адам өміріндегі маңызды рөлі мен ақылсыздықтың келеңсіздігін жеткізеді. Нәтижесінде, даналық пен түсінік қарым-қатынас пен шешім қабылдауда үлкен мәнге ие екені түсініліп отыр.